Ik kijk graag naar basketbal. Het was 1989 toen het team van de Universiteit van Michigan tegen dat van Wisconsin speelde. Michigan stond op het punt te winnen. Maar het was heel spannend, er mocht niets verkeerd gaan. Rumael Robinson kreeg de kans om de overwinning binnen te slepen maar het ging toch fout… Hij maakte zelfs een onnodige domme fout. Hij had het al sinds zijn jongensjaren duizenden keren goed gedaan, maar nu ging het fout. Na die teleurstellende wedstrijd heeft hij oneindig vaak geoefend om herhaling van zo’n fout te voorkomen.

Aan het eind van het speelseizoen was er die kampioenswedstrijd tegen Seton Hall. Het was weer op het kantje af. Maar nu ging het goed. Rumael was zich zijn eerdere fout heel goed bewust en deed het nu volgens het boekje: hij ging terug naar de ‘basics’. Vandaag de dag herinnert niemand van de fans van Rumael zich meer de fouten die hij maakte. Maar iedereen praat nog wel over die fantastisch verlopen finale. En dat omdat Rumael het falen diep genoeg voelde om terug te gaan naar de basis: steeds opnieuw de bal door die ring gooien. Net als toen hij als kind voor het eerst verliefd werd op basketbal.