Het levensverhaal van Robert Robinson is een van de meest aangrijpende verhalen die ik ooit las. Het geeft je een warm gevoel om te ontdekken hoe God in staat is uit tragiek triomf te voorschijn te laten komen.
Robinson herinnert mij aan veel mensen die ik door de jaren heen heb leren kennen. Misschien herkent u ook wel iets van uzelf in zijn ervaringen.

Robinson schreef de tekst van het lied ‘Come Thou Fount of Every Blessing’ (Kom, o Bron van zegeningen). Ik vind het een geweldig mooi lied.
Toen hij zeventien was gaf Robinson zich over aan Christus. Het had de invloed ondergaan van George Whitefield, een bekend prediker in het midden van de achttiende eeuw.
Na enige tijd werd hij predikant en diende hij Christus met liefde en toewijding.
Robinson was een eerlijk man en onderkende dat er een zwakte in zijn leven was. Zijn liefde voor Jezus kon diep gaan maar was niet standvastig. Zijn toewijding en passie voor God kon soms vervagen en de bron van zijn toewijding stond soms droog. Er waren tijden dat hij helemaal niets voelde voor Christus. Zijn hart had de neiging af te dwalen.
Het zat Robinson wel erg dwars. Hij worstelde ermee en zette zijn gevoelens op papier en schreef uiteindelijk de tekst van het lied dat ik noemde. Het werd een lied dat ook nu nog veel mensen aanspreekt.
Come Thou Fount is een autobiografisch verhaal van een man die hoe onwaardig en ontrouw ook, steeds mocht terugkeren in de vergevende en liefhebbende armen van zijn Heer.

Na verloop van tijd was Robinson steeds verder weggeraakt van God. Wat hij deed en dacht begon duister te worden. En hij kreeg de indruk dat de afstand tussen God en hemzelf te groot was geworden om de relatie te kunnen herstellen.
Zonde had de overhand in zijn leven gekregen. Hoe kon hij ooit Jezus weer in de ogen kijken?